उइगर अल्पसंख्यकप्रति चीनको नीतिको लामो समयदेखि अन्तर्राष्ट्रिय पर्यवेक्षकहरू, मानवअधिकार संगठनहरू र विश्वव्यापी सरकारहरूले निन्दा गर्दै आएका छन्। सिन्जियाङ उइघुर स्वायत्त क्षेत्रका कम्युनिष्ट पार्टी सचिव एमए जिङ्रुईको नेतृत्वमा उइघुरहरूको उत्पीडन जारी मात्र नभएर झन् झन् बढ्दै गएको छ। माको प्राविधिक पृष्ठभूमिले थप मध्यम दृष्टिकोण प्रस्तुत गर्नेछ भन्ने प्रारम्भिक आशाको बावजुद, निर्वासित उइघुरहरू र अन्तर्राष्ट्रिय पर्यवेक्षकहरूले उहाँको कार्यकालमा दमन, जबरजस्ती श्रम विस्तार र सिनजियाङको सिमानाबाहिर उत्पीडन बढेको कुरामा सहमत छन्। यी कारबाहीहरूले आधारभूत मानवअधिकारको निरन्तर क्षयलाई चित्रण मात्र गर्दैन तर अन्तर्राष्ट्रिय जवाफदेहिताप्रति चीनको अप्रत्याशित अवज्ञालाई पनि उजागर गर्दछ।

उइघुर कार्यकर्ता र निर्वासितहरूले एमए जिङ्रुईको नेतृत्वमा खराब अवस्थाको स्पष्ट प्रमाणलाई औंल्याए। स्वेच्छाचारी नजरबन्द व्याप्त छ, अनुमानित १० लाख उइघुरहरूलाई “पुनः शिक्षा” शिविरहरूमा राखिएको छ। सुरुमा अस्थायी उपायको रूपमा लेबल गरिएका यी नजरबन्दहरू उइघुर संस्कृति, पहिचान र धर्मलाई लक्षित गर्दै लामो समयको कारावासमा परिणत भएका छन्। जबर्जस्ती श्रम कार्यक्रम पनि विस्तार भएको छ, विशेष गरी चीनको बेल्ट एण्ड रोड इनिसिएटिभसँग जोडिएका परियोजनाहरूमा, बेइजिङको भूराजनीतिक रणनीतिको केन्द्रविन्दु रहेको विश्वव्यापी पूर्वाधार अभियान।

अब्दुवेली अयुप, नर्वेमा आधारित उइघुर कार्यकर्ता, बेइजिङ र सांघाई जस्ता शहरहरूमा शरण लिएर जबरजस्ती सिन्जियाङ फर्किएका उइघुरहरूको विचलित पार्ने घटनाहरूको विवरण दिन्छन्। “यी व्यक्तिहरूलाई गिरफ्तार गरियो र जबरजस्ती फिर्ता गरियो, जहाँ तिनीहरूको भाग्य अनिश्चित रहन्छ,” अयुपले चीन भित्रका विश्वसनीय स्रोतहरूलाई उल्लेख गर्दै बताए। यसले देखाउँछ कि बेइजिङको दमनकारी नीतिहरू अब सिनजियाङमा मात्र सीमित छैनन् तर उइघुरहरूलाई निरन्तर निगरानी र धम्कीमा रहन सुनिश्चित गर्दै राष्ट्रव्यापी रूपमा विस्तार गरिएको छ।

एमए जिङ्रुईको नेतृत्वले दमनकारी उपायहरू मार्फत उइघुर पहिचानलाई मेटाउन खोज्दै सांस्कृतिक उन्मूलनको प्रणालीगत अभियानलाई तीव्र पारेको छ। टाउकोमा स्कार्फ लगाउने जस्ता धार्मिक प्रचलनहरू कडा रूपमा नियन्त्रित छन्, मदिना मेहमेट जस्ता महिलाहरू – जो चीनबाट भागेका छन् – जबरजस्ती र अपमानको रिपोर्ट गर्छन्। बेइजिङ फरेन स्टडीज युनिभर्सिटीमा रहँदा अधिकारीहरूले उनलाई टाउकोको स्कार्फ हटाउन दबाब दिएको मेहमेटको अनुभवले उइघुरहरूको धार्मिक स्वतन्त्रतामाथिको व्यापक आक्रमणलाई जनाउँछ।

एमए जिङ्रुईको कार्यकाललाई चीनको दमनको भौगोलिक विस्तारले फरक पार्छ। चीनका अन्य भागहरूमा स्थानान्तरण गरेर छानबिनबाट बच्न खोज्ने उइगरहरू मनमानी गिरफ्तारी र नजरबन्दको जोखिममा छन्। यो उइगुर सामग्री निर्माता इरपान यार्मेमेटको मामलामा उदाहरण हो, जसलाई उनको विगतको टर्की भ्रमणको लागि सांघाईमा पक्राउ गरिएको थियो, जुन देश अहिले चिनियाँ अधिकारीहरूद्वारा “संवेदनशील” मानिन्छ। सिनजियाङमा यार्मेमेटको पछिको स्थानान्तरणले उइघुरहरूलाई जहाँसुकै बसोबास गरे पनि निगरानी र दमन गर्न बेइजिङको अथक प्रयासलाई जोड दिन्छ।

यस्तो उत्पीडन चीनको सिमाना भित्र रोकिदैन। उइगुर निर्वासितहरू देशबाट भागेर पनि उत्पीडनमा परेको रिपोर्ट। मदिना मेहमेटको गवाहीले चीनको पहुँचको हदलाई हाइलाइट गर्दछ: टर्कीमा बस्दा अधिकारीहरूले उनको विद्यार्थी स्थितिको प्रमाण मागे। सिनजियाङमा उनका आफन्तहरूले बारम्बार सोधपुछ र नजरबन्दको सामना गर्नुपरेको थियो किनभने चिनियाँ अधिकारीहरूले विदेशमा उनको गतिविधिको बारेमा जानकारी खोजेका थिए। दुर्भाग्यवश, “आतंकवादी संगठनहरू” सँगको सम्बन्धको प्रमाण बिना आरोपित मदिनाकी बहिनी र काकालाई सात वर्षभन्दा बढी जेल सजाय सुनाइयो।

विदेशमा उइघुरहरूको यो अथक खोजीले बेइजिङको अन्तर्राष्ट्रिय मापदण्डहरूप्रति बेवास्ता गरेको र असहमतिलाई चुप लगाउने दृढ संकल्पलाई देखाउँछ। निर्वासनमा बस्ने उइघुरहरू – पहिले नै आघातसँग जुधिरहेका – आफूलाई निगरानी, ​​उत्पीडन र धम्की पाएका छन्, जबकि उनीहरूका परिवारहरूले चीनको बदलाको मार बेहोर्नुपरेको छ।

MA Xingrui अन्तर्गत, चीनले प्रभावशाली उइघुरहरूलाई लक्षित गरेको छ – जो धन, हैसियत वा सामाजिक पुँजी भएका छन्। रेहमुतुल्ला सेमेट, एक प्रख्यात उइघुर व्यापारी र घर जग्गा विकासकर्ताको मामलाले यो रणनीतिको प्रतीक बनाउँछ। “आतंकवादी गतिविधिहरूलाई सहयोग गर्ने” को बनावटी आरोपमा 19 वर्षको सजाय सुनाइएको, सेमेटको कारावास गलत कामको प्रमाणले होइन तर उसको जातीय र आर्थिक प्रभावबाट प्रेरित देखिन्छ।

सेमेटको सम्पत्ति, $400 मिलियन भन्दा बढीको मूल्य, जफत गरियो र टिकटकको चीनको घरेलु संस्करण Douyin जस्ता प्लेटफर्महरूमा लिलामी गरियो। उरुम्चीको प्रतिष्ठित सुनको सिक्का हिल बिल्डिंग लगायत उनको स्वामित्वमा रहेका भवनहरू सरकारले कब्जा गरी बेचेको थियो। त्यस्ता कार्यहरूले उइघुरहरूलाई आर्थिक शक्तिबाट वञ्चित गर्ने, उनीहरूलाई सामाजिक गतिशीलताका लागि अवसरहरूबाट वञ्चित गर्ने र प्रणालीगत सीमान्तीकरणलाई बलियो बनाउने फराकिलो रणनीति प्रकट गर्दछ।

प्रमुख उइघुरहरूलाई लक्षित गर्नुले अल्पसंख्यक समुदायहरूमा असहमति र स्वतन्त्रताप्रति बेइजिङको गहिरो डर झल्काउँछ। प्रभावशाली व्यक्तित्वहरूलाई सजाय दिएर र उनीहरूका योगदानहरू मेटाएर, चीनले यस क्षेत्रको अर्थव्यवस्था र समाजमा आफ्नो पकड बलियो बनाउँदै उइघुरहरूको आवाजलाई दबाउन खोज्छ।

एमए जिङ्रुईको नेतृत्वमा सिन्जियाङमा के भइरहेको छ, यसलाई सांस्कृतिक उन्मूलन र प्रणालीगत अन्यायको एक अर्कास्ट्रेटेड अभियानको रूपमा मात्र वर्णन गर्न सकिन्छ। उइघुर महिलाहरू, मदिना मेहमेटकी बहिनी जस्ता, उनीहरूलाई स्वतन्त्र रूपमा आफ्नो विश्वास अभ्यास गर्ने र उत्पीडनको डर बिना शिक्षाको पछि लाग्ने अधिकारबाट वञ्चित गरिएको छ। परिवारहरू छुट्टिएका छन्, बच्चाहरू आमाबाबुविना हुर्किरहेका छन्, र सम्पूर्ण समुदायहरू बेइजिङको निगरानी र दमनको भारले आघातमा परेका छन्।
चीनले सिनजियाङमा आफ्नो नीतिलाई आतंकवाद विरोधी उपायको रूपमा बनाएको छ, तर वास्तविकताले अल्पसंख्यक जनसंख्यामाथिको संगठित आक्रमणलाई औंल्याउँछ। मानवअधिकार संगठनहरू, संयुक्त राज्य अमेरिका र क्यानडाले चीनको कार्यलाई नरसंहारको रूपमा लेबल गरेका छन् र युरोपेली संघले तिनीहरूलाई मानवता विरुद्धको अपराधको रूपमा निन्दा गरेको छ। बेइजिङको कथा – “अतिवादसँग लड्ने” मा केन्द्रित – सामूहिक नजरबन्द, सांस्कृतिक दमन र जबरजस्ती श्रमको बढ्दो प्रमाणको सामनामा खाली छ।

मदिना मेहमेट र अब्दुवेली अयुप जस्ता उइघुर निर्वासितहरूको गवाहीले अन्तर्राष्ट्रिय जवाफदेहिताको तत्काल आवश्यकतालाई उजागर गर्दछ। प्रचुर प्रमाणका बाबजुद चीनले आर्थिक प्रभाव र भूराजनीतिक लाभबाट उत्साहित भएर दण्डहीनताका साथ काम गरिरहेको छ।

अन्तर्राष्ट्रिय समुदायले निन्दा भन्दा बढी जवाफ दिनुपर्दछ। ठोस कार्यहरू-जस्तै MA Xingrui जस्ता अधिकारीहरूमाथि लक्षित प्रतिबन्धहरू, विश्वव्यापी आपूर्ति शृङ्खलाहरूमा जबरजस्ती श्रमको बढ्दो छानबिन, र उइगुर शरणार्थीहरूलाई बलियो समर्थन – बेइजिङलाई जवाफदेही बनाउन महत्त्वपूर्ण छन्। संयुक्त राष्ट्र संघ जस्ता संगठनहरूले स्वतन्त्र अनुसन्धान सुरु गर्नुपर्छ, जबकि सरकारहरूले उइघुर निर्वासितहरूलाई उत्पीडन र निर्वासनबाट सुरक्षित गरिएको सुनिश्चित गर्नुपर्दछ।

मदिना मेहमेटले शक्तिशाली रूपमा भने, “उनीहरूले कुनै अपराध गरेका छैनन्। मेरी बहिनीका छोराछोरी आमासँग हुर्कन योग्य छन्।” उनका शब्दहरूले सिनजियाङमा चीनको नीतिको मानवीय मूल्यको कडा अनुस्मारकको रूपमा काम गर्दछ। उइघुर जनताका लागि न्याय लामो समयदेखि बाँकी छ, र धेरै ढिलो हुनु अघि संसारले कार्य गर्नुपर्छ।

एमए Xingrui को नेतृत्व मा, चीन को दमन केवल गहिरो भएको छ, सीमाहरु मा फैलिएको छ र उइघुर परिवारहरु मा स्थायी दाग ​​छोडेर गएको छ। अन्तर्राष्ट्रिय समुदायले सन्तुष्टतालाई अस्वीकार गर्नुपर्छ र चीनको अथक उत्पीडनमा परेकाहरूका लागि न्यायको माग गर्नुपर्छ।