प्रज्ञा प्रतिष्ठानमा गुञ्जियो थारू कविता, ठुम्रार साहित्यिक बखेरीले मनायो १००औं साहित्यिक शृंखला

ठुम्रार साहित्यिक बखेरीले आफ्नो १००औं साहित्यिक शृंखला नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानमा आयोजना गरेको छ। शनिबार प्रज्ञा प्रतिष्ठानको देवकोटा हलमा विभिन्न कार्यक्रम गरेर बखेरीले १००औं शृंखला मनाएको हो। कार्यक्रममा भूमिका थारूले थारू कवितामा महिला हस्ताक्षर विषयक कार्यपत्र प्रस्तुत गरेकी थिइन्। कवितामा थारू महिलाको लेखन अवस्था र दस्ताबेजीकरणको विषय कार्यपत्रमा समेटिएको छ।

त्यस्तै कार्यक्रममा प्रादेशिक प्रतिभा पुरस्कारबाट सम्मानित भएका बुद्धसेन चौधरी र मानबहादुर चधरीलाई सम्मान गरिएको थियो। त्यस्तै बखेरीलाई १००औं अंकसम्म ल्याउन सहयोग पुर्‍याउने चम्पन सांस्कृतिक समूहका अध्यक्ष नन्दुराज चौधरी, आशा आर्टसका सञ्चालक बलराम चौधरी, बरघर रेस्टुरेन्टका सञ्चालक सीताराम चौधरी, काठमाडौं बर्दियाली थारू समाज र न्युजर्स थारू समाजलाई सम्मान गरिएको थियो।

१००औं शृंखलामा दर्जन बढी कविले कविता वाचनसमेत गरेका थिए। प्रज्ञा प्रतिष्ठानका कुलपति भूपाल राईको प्रमुख आतिथ्य रहेको कार्यक्रममा डा. कृष्णराज सर्वहारीको अध्यक्षतामा सम्पन्न भएको थियो। कार्यक्रमलाई शत्रुघन चौधरीले सहजीकरण गरेका थिए।

 

भारत-नेपाल अन्तरिक्ष सहयोग : नेपाली स्याटलाइट प्रक्षेपणका लागि समझदारी पत्रमा हस्ताक्षर

नेपालमा बनेको स्याटलाइट प्रक्षेपणका लागि भारतको विदेश मन्त्रालय र न्यु स्पेश इन्डिया लिमिटेडबीच समझदारी पत्रमा हस्ताक्षर भएको छ। नेपाल विज्ञान तथा प्रविधि प्रज्ञा प्रतिष्ठान (नास्ट)ले बनाएको मुनाल स्याटलाइट प्रक्षेपणका लागि दुई पक्षबीच अनुदान सहयोग उपलब्ध गराउने समझदारी पत्रमा हस्ताक्षर भएको हो।

विदेश मन्त्रालयको तरफबाट अनुराग श्रीवास्तव र न्यु स्पेश इन्डिया लिमिटेडका तर्फबाट निर्देशक श्री अरुनाचलम एबीच समझदारी पत्रमा हस्ताक्षर भएको हो। कार्यक्रममा नास्टका सचिव डा. रविन्द्रप्रसाद ढकाल र भारतस्थित नेपालका कार्यबाहक राजदूत डा. सुरेन्द्र थापा र अन्तरिक्ष प्रतिष्ठान नेपालका संस्थापक डा. अभास मास्के सहभागी थिए।

गत पुस १९ गते नेपाल-भारतबीचको संयुक्त आयोगको बैठकमा नेपालले बनाएको स्याटलाइटलाई भारत सरकारको सहयोगमा प्रक्षेपण गर्ने सहमति भएको थियो। भारतीय विदेशमन्त्री एस जयशंकर सहभागितामा नेपाल र भारतबीच उक्त सहमति भएको थियो।

नेपाल विज्ञान तथा प्रविधि प्रज्ञा प्रतिष्ठान (नास्ट) र भारतीय अन्तरिक्ष अनुसन्धान संस्था तथा अन्तरिक्ष विभागका तर्फबाट न्यू स्पेस इन्डिया (एनएसआइएल)बीच ध्रुवीय उपग्रह प्रक्षेपण वाहन मुनाल उपग्रह प्रक्षेपण सेवासम्बन्धी सम्झौतामा पनि हस्ताक्षर भएको थियो।

नेपाली अन्तरिक्ष स्टार्टअपले मुनाल स्याटेलाइटको डिजाइन र निर्माणमा नेपाली विद्यार्थीहरूलाई सहयोग गरेको छ। उपग्रहको उद्देश्य पृथ्वीको सतहको वनस्पति घनत्व डाटाबेस निर्माण गर्ने हो। मुनाल स्याटेलाइटलाई एनएसएलको पोलर स्याटेलाइट प्रक्षेपण वाहनमा छिट्टै प्रक्षेपण गर्ने बताइएको छ।

काठमाडौंमा मनाइयो भब्य गुरही (फोटो फिचर)

काठमाडौंबासी थारूहरूले गुरही पर्व मनाएका छन्। अग्रासन थारू महिला समूहलगायत थारू संघसंस्थाहरूको आयोजनामा शुक्रबार काठमाडौंको प्रज्ञा प्रतिष्ठानमा गुरही पर्व मनाइएको हो। कार्यक्रममा थारू आयोगका अध्यक्ष विष्णु चौधरीको प्रमुख आतिथ्य रहेको थियो।

कार्यक्रममा विभिन्न खेलमार्फत देशलाई चिनाउने थारू समुदायकी महिला खेलाडीहरूलाई सम्मान गरिएको थियो। सम्मानित हुनेमा भलिबलकी सरस्वती चौधरी, संगम महतो, मनिसा चौधरी, बीच भलिबलकी संगीता चौधरी, ह्यान्डबलकी आदिती चौधरी र हिलिना राना छन्।

 

सरस्वती चौधरीसहित थारू समुदायका ६ महिला खेलाडी सम्मानित

काठमाडौं : विभिन्न खेलमार्फत देशलाई चिनाउने थारू समुदायकी महिला खेलाडीहरू सम्मानित भएका छन्। काठमाडौंमा रहेका विभिन्न संघसंस्थाहरूद्वारा आयोजित गुरही पर्वको अवसरमा उनीहरूलाई सम्मान गरिएको हो।

सम्मानित हुनेमा भलिबलकी सरस्वती चौधरी, संगम महतो, मनिसा चौधरी, बीच भलिबलकी संगीता चौधरी, ह्यान्डबलकी आदिती चौधरी र हिलिना राना सम्मानित भएका हुन्। सरस्वती चौधरीले हालै सम्पन्न काभा भलिबलमा उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेकी थिइन्। उनले प्रतियोगितामा बेस्ट अपोजिट प्लेयरको उपाधिसमेत जितेकी थिइन्। उनको महत्वपूर्ण योगदानले नेपालले भारतलाई पहिलोपटक हराएको थियो। यद्यपि नेपाल फाइनलमा भारतसँगै स्तबन्ध बनेको थियो।

त्यस्तै भुटानमा आयोजित काभा बीच भलिबलमा संगीता चौधरीले उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेका थिइन्। उनको योगदानले नेपालले स्वर्ण जित्न सफल भएको थियो। देश र समुदायको नाम चिनाउन ठूलो योगदान गरेको भन्दै उनीहरूलाई सम्मान गरिएको आयोजक एवं युवा नेता सीताराम चौधरीले बताए।

दक्षिणपूर्वी एसियाली देशमा सस्तो चिनियाँ सामानविरुद्ध अभियान सुरू

पश्चिम पछि अब दक्षिण-पूर्वी एसियाली राष्ट्रहरूले आफ्नो बजारमा फ्याँकिएका सस्तो चिनियाँ सामानहरूमा भारी कर लगाउने भएको छ। सन् २००२ को नोभेम्बरमा दुवै पक्षले व्यापक आर्थिक सहयोगको फ्रेमवर्क सम्झौतामा हस्ताक्षर भएपछिको यो पहिलो घटना हो। जहाँ चीनका सस्ता सामानहरूविरुद्ध ती देशहरूले अभियान थालेका हुन्। Continue reading “दक्षिणपूर्वी एसियाली देशमा सस्तो चिनियाँ सामानविरुद्ध अभियान सुरू”

चिनियाँ ऋण र परियोजनाहरू लाओसका लागि समस्याग्रस्त

लाओस ठूलो आर्थिक तनावमा छ र चिनियाँ ऋणहरूद्वारा सिर्जना गरिएको ऋणको जालमा जाँदैछ जुन प्राय: शिकारी र दिगो भएको आरोप लगाइन्छ। बेल्ट रोड इनिसिएटिभ (बीआरआई) अन्तर्गत चिनियाँ प्रभाव र प्रभुत्व बढ्दै गएको अवस्थामा पनि लाओसले महँगो ऋण चुक्ता गर्ने कठिन कामको सामना गरिरहेको छ। यो सबैले लाओटियनलाई चिन्तित बनाएको छ।

लाओसका जनता चीनले बनाएको आर्थिक प्रभाव र हस्तक्षेपबाट चिन्तित छन्। सन् २०२३ को राज्यको दक्षिणपूर्व एसिया सर्वेक्षण अनुसार उनीहरूले अब चीनमाथि अमेरिकाको पक्ष लिन थालेका छन्। “चीनको राजनीतिक र रणनीतिक प्रभावको धारणामा आएको कमी लाओस र म्यानमारमा सबैभन्दा बढी देखिन्छ,” यसले भन्यो।

बाँध, रेलवे स्टेशन, जलविद्युत प्लान्ट, होटल र आवासीय कम्प्लेक्स निर्माण गर्न चिनियाँ ऋण प्रयोग भइरहेको छ । खर्च भने अन्ततः लाओसले नै बेहोर्नुपर्ने भएतापनि यी आयोजनामा ​​संलग्न चिनियाँहरूले स्थानीयलाई नै दबाब दिइरहेका छन् ।

बीआरआई परियोजना क्षेत्रहरूमा स्थानीय लाओटियनहरूको स्वामित्वमा रहेका धेरै साना पसलहरू बन्द भएका छन् किनभने चिनियाँ कामदारहरू लाओसमा भीड थिए। “लाओस चीनप्रति यति ऋणी छ कि चिनियाँहरू यहाँ आएर हाम्रो जग्गा लिन सक्छन्,” भेन्टियानका तरकारी विक्रेता निनले भने। लाओसमा व्यापार गर्ने चिनियाँ कम्पनीहरूले उत्पीडन र थुनामा राखेको स्थानीय कामदारहरूले गुनासो गरेका छन्।

भूपरिवेष्ठित लाओसले आर्थिक समस्या, उच्च मुद्रास्फीति र खस्कँदै गएको क्रयशक्तिको पृष्ठभूमिमा चिनियाँ ऋण तिर्न सक्षम हुने छैन। मुडीज इन्भेस्टर्स सर्भिसकी उपाध्यक्ष अनुष्का शाहले भने, “यो पूर्वनिर्धारितको छेउमा छ।” बाह्य सार्वजनिक ऋण सेवा लागत २०२२ मा USD ५०७ मिलियनबाट २०२३ मा ९५० मिलियन अमेरिकी डलर पुगेको छ, जसले देशमा आर्थिक र राजनीतिक संकट सिर्जना गरेको छ।

उल्लेखनीय कुरा के छ भने लाओसले लिएको कुल बाह्य ऋणको आधा चिनियाँ ऋण हो। विश्व बैंक र जापान इन्टरनेशनल कोअपरेसन एजेन्सी (जाइका) जस्ता अन्तर्राष्ट्रिय निकायले १ प्रतिशतभन्दा कम शुल्क लिने गरेका छन् भने चिनियाँ ऋण ४ प्रतिशतको दरले आएको छ ।

मुद्राको अवमूल्यन र मुद्रास्फीतिले चिनियाँ ऋण चुक्ता गर्न समस्या थपिरहेको छ, लोवी इन्स्टिच्युटको इन्डो-प्यासिफिक विकास केन्द्रका निर्देशक रोलान्ड राजाले भने। “लाओसले लामो अवधिमा मात्र चुक्ता गर्न सक्ने परियोजनाहरूका लागि धेरै उधारो लिएको थियो तर यसले अब चीनलाई ठूलो चुक्ता गर्न थाल्नुपर्छ,” उनले भने।

हालैका वर्षहरूमा लाओसमा चिनियाँ ऋण १०.९ बिलियन अमेरिकी डलर पुगेको छ। “यद्यपि, यदि तपाईंले चीनमा सार्वजनिक ऋण जोखिमको सम्भावित वा ‘लुकेका’ स्रोतहरू थप्नुभयो भने, यो संख्या लगभग USD17 बिलियनमा बढ्छ, जुन लाओसको GDP को 88.9 प्रतिशत बराबर हो,” एडडेटाका कार्यकारी निर्देशक ब्राडली पार्क्सले भने। “लाओस भन्दा धेरै चीनमा ऋण जोखिम भएको संसारमा कुनै पनि देश छैन।”

यसले लाओसलाई बेइजिङको सिकारी ऋण नीतिहरूको लागि कमजोर बनाउँछ। “मलाई लाग्छ कि लाओस चीनको आर्थिक योजनाको हिस्सा बन्ने दयामा छ, चाहे त्यो रेल जडान होस् वा लाओसले उत्पादन गर्न सक्ने जलविद्युत हो,” वाशिंगटनस्थित सेन्टर फर स्ट्र्याटेजिक एण्ड इन्टरनेशनल स्टडीज (CSIS) का फेलो एरिन मर्फीले भने।

चीनले बीआरआई पारस्परिक रूपमा लाभदायक रहेको र यसले लाओसमा सामाजिक र आर्थिक विकास गर्ने दाबी गरेको छ। तर, चिनियाँ प्रायोजित परियोजनाहरूले अनुमानित प्रतिफल सुनिश्चित गर्न सकेनन्। लाओसमा अधिकांश BRI परियोजनाहरू ऊर्जा र यातायात पूर्वाधार विकाससँग सम्बन्धित छन्।

चीन-लाओस रेल लाइन सहित बीआरआई परियोजनाहरू सेतो हात्ती बनेका छन् र 2023 मा लाओसको मुद्राको मूल्यमा 30 प्रति गिरावट र मुद्रास्फीति बढ्दै गएको छ, वाशिंगटन स्थित नेशनल वार कलेजका प्राध्यापक जाचरी अबुजाले भने। “यो केवल चीनको ऋण मात्र होइन। लाओसको ऋणको क्रश मात्रा छ। उत्पादनशील उपयोगमा जाँदैछ भने ऋण आफैमा खराब छैन, तर लाओ ऋण छैन,” उनले भने।

बीआरआई नेतृत्वको यातायात परियोजनाहरूका कारण चीनले लाओसमा खनिजहरूमा पहुँच पाएको छ, तर लाओसले अपेक्षित लाभहरू नपाएको हुन सक्छ। बरु, यसले दुःख दिएको छ। दक्षिण एसियाको दोस्रो गरिब देशले पहिले नै कोभिड-नेतृत्वको महामारीको कारण आर्थिक मन्दी देखेको छ। अब ऋण चुक्ताले लाओसका लागि चीजहरू अझ खराब बनाउनेछ। “धेरैजसो मानिसहरूलाई ऋणको मात्रा थाहा हुँदैन, न त उनीहरूले उनीहरूको जीवनमा प्रत्यक्ष प्रभाव पार्ने चिनियाँहरूसँग ऋण जोड्ने छैनन्,” सुरक्षा कारणले नाम नखुलाउन चाहने एक लाओटियनले भने।

काभा भलिबलमा बेस्ट अपोजिट प्लेयर बनेकी सरस्वती चौधरीको यात्रा

नेपाली महिला राष्ट्रिय भलिबल टोलीकी सदस्य सरस्वती चौधरी काभा महिला भलिबल नेसन्स लिगमा बेस्ट अपोजिट प्लेयर घोषित भइन्। त्रिपुरेश्वरस्थित राष्ट्रिय खेलकुद परिषद् (राखेप) बुधबार सम्पन्न नेसन्स लिगको समापनमा सरस्वतीलाई बेस्ट अपोजिट प्लेयर घोषित गरिएको थियो। नेपाललाई फाइनलमा पुर्‍याउन सरस्वतीले महत्त्वपूर्ण भूमिका खेलेकी थिइन्। इरानविरुद्धको सेमिफाइनल खेल होस् या फाइनलमा भारतविरुद्धको दुई सेट जित्न पनि उनले भूमिका खेलेकी थिइन्।

भलिबलमा सरस्वती चौधरीको यात्रा
सीताराम कोइराला/सेतोपाटीबाट साभार

राष्ट्रिय टिमकी महत्वपूर्ण स्पाइकरको परिचय बनाएकी सरस्वतीलाई ६ कक्षा पढ्दासम्म खेलकुदमा चासो थिएन। भलिबलबारे त सुनेकै थिइनन्। कैलाली, धनगढीमा जन्मिएकी उनको उचाइ भने भलिबल खेल्न उपयुक्त थियो। १२ वर्षमै ५ फिट ७ इन्च अग्ली सरस्वतीलाई स्थानीय प्रशिक्षक विष्णु चौधरीले भलिबल खेल्न सुझाए। सरस्वतीलाई प्रशिक्षण दिनसके भविष्यमा राम्रो खेलाडी बन्ने विश्वास विष्णुको थियो।

‘तिम्रो हाइट राम्रो छ। जिउ पनि खेलाडीकोजस्तै छ। अभ्यास गर्‍यौ भने राम्रो खेलाडी बन्छौ,’ विष्णु सरस्वतीलाई उक्साउँथे। सरस्वतीलाई प्रभाव पर्थेन।

‘मलाई खेलकुदमा रूचि नै छैन। म खेल्दिनँ,’ सरस्वती जवाफ दिन्थिन्।

विष्णु हरेस खाने पक्षमा थिएनन्। सरस्वतीका आमाबुबासँग कुरा गरे। निकै करपछि सरस्वती तयार भइन्। तर सुरूआतकै अभ्यास झिँजो र दिक्कलाग्दो भयो।

‘हात र ज्यान साह्रै दुख्यो। म सिक्दिनँ,’ आमासँग सरस्वतीको गुनासो हुन्थ्यो।

‘खेल्दै गएपछि सञ्चो हुन्छ, पछि यही खेलले तिमीलाई दह्रो बनाउँछ,’ आमा फकाउँथिन्।

प्रशिक्षक विष्णु र आमाको करले १५ दिन अभ्यास गरेपछि सरस्वती सुदूरपश्चिमको टिममा पर्दै ‘गणतान्त्रिक राष्ट्रिय भलिबल’ खेल्न काठमाडौं आइन्।

१२ वर्षे सरस्वती टिममा सबभन्दा जुनियर थिइन्। त्यसैले खेल्न पाइनन्। खेल्न नपाए पनि उनले आफ्नो उचाइले अन्य प्रशिक्षकको ध्यान खिचिन्।

पश्चिमाञ्चलका प्रशिक्षक बलराम क्षेत्रीले पोखराको फिस्टेल स्कुलको छात्रवृत्तिमा पढ्ने र भलिबल सिकाउने प्रस्ताव राखे। निर्णय लिनसक्ने उमेर सरस्वतीको थिएन। घरको फोन नम्बर दिएर हिँडिन्। सरस्वतीको घरको फोनको घन्टी बज्न थाल्यो, पोखराको फिस्टेल एकेडेमीको नम्बरबाट।

‘आफ्नी छोरीको लागि राम्रो चाहनुहुन्छ भने पोखरा पठाउनुहोस्,’ फोनबाट प्रस्ताव आउँथ्यो।

भर्खर १२ वर्ष लागेकी छोरीलाई टाढा पठाउन कुन आमाबुवाको मन हुन्छ होला र!

‘यति सानी छे, त्यति टाढा एक्लै कसरी पठाउने !’ सरस्वतीकी आमा चिन्ता गर्थिन्।

आमाबुवाले पठाउन मन नगरे पनि सरस्वती पोखरा जान उत्साहित थिइन्।

‘पोखरा एकदमै राम्रो ठाउँ। मलाई त कहिले जाउँ जस्तो भएको थियो,’ सरस्वतीले भनिन्।

पढाइ राम्रो र छात्रवृत्ति भएकाले सरस्वतीलाई पठाउन उचित हुने आफन्तको सुझावपछि आमाबुवा अमिलो मनले तयार भए। सरस्वती हिँड्ने दिन आमाबुवा खुबै रोए। छोरी खुसी हुँदै पोखरा लागिन्।

नयाँ ठाउँ, नयाँ परिवेश, नयाँ साथी, सबै एकैपटक झेल्नुपर्दा सरस्वतीको उत्साह सुरूमा निराशामा परिणत भयो।

‘घरको निकै याद आउँथ्यो। बाथरूम गएर खुब रुन्थेँ,’ उनले भनिन्।

कम बोल्ने सरस्वतीलाई त्यहाँको परिवेशमा भिज्न केही महिना लाग्यो। दिनचर्या फेरियो। बिहान उठ्नेबित्तिकै प्रशिक्षण, त्यसपछि स्कुल, स्कुलपछि फेरि प्रशिक्षण, अनि फेरि पढाइ।

अभ्यास क्रममा उनले आफूभन्दा सिनियर सिपोरा गुरुङ, सञ्जु पुर्जा, देवी खाँडजस्ता चर्चित खेलाडीको संगत पाइन्।

‘सिपोरा दिदीहरूको चर्चा देखेपछि भलिबलमै केही गर्नुपर्छ भन्ने लाग्न थाल्यो,’ उनले भनिन्, ‘उहाँहरू जस्तै बन्ने इच्छा हुन्थ्यो।’

सरस्वतीले फिस्टेलबाट खेलेको पहिलो प्रतियोगिता तीज अवसरमा पोखरा, लामाचौरमा भएको स्कुलस्तरीय प्रतियोगिता हो। अग्ली भएकाले उनी सुरूमै टिममा परिन्।

‘लम्बू भएकाले गुरुले मलाई सुरूमा ब्लकमा फोकस गर्नुभयो,’ आफ्नो भलिबल करिअरको सुरूआती दिनबारे भनिन्, ‘त्यसपछि विस्तारै स्पाइक हान्न सिकेँ।’

ब्लकपछि क्विक स्पाइक सिकेकी उनलाई अहिले पनि आफ्नो क्विक स्पाइक औधी राम्रो लाग्छ।

सरस्वती भलिबलमा प्रवेश गर्दाताका पोखरामा फिस्टेल र ज्ञानुबाबा स्कुलबीच कडा प्रतिस्पर्धा हुन्थ्यो। ज्ञानुबाबामा राष्ट्रियस्तरका खेलाडी थिए। उसले ढोरपाटन महिला डबल लिग उपाधि समेत जित्यो। महिला भलिबलका पूर्वकप्तान मञ्जु गुरुङ लगायत खेलाडी रहेका ज्ञानुबाबालाई जित्ने फिस्टेलको इच्छा पूरा हुन सकेन।

‘ज्ञानुबाबालाई हराउन हामी निकै तयारी गर्थ्यौं, तर कहिल्यै सकेनौं,’ सरस्वतीलाई अहिले पनि दिक्क लाग्छ।

फिस्टेलबाट भलिबल खेलेको समय सरस्वतीलाई जीवनकै स्वर्णिम लाग्छ। त्यहाँबाट भलिबल करिअर सुरू भयो, राष्ट्रियस्तरमा समेत आफ्नो परिचय बनाइन्।

पाँच वर्षपछि उनले फिस्टेल छाडिन्।

‘सिपोरा दिदी घाइते हुनुभयो। सञ्जु दिदी विदेश जानुभयो। विभिन्न कारणले फिस्टेल टिममा २-३ जना मात्र बाँकी रह्यौं,’ उनी भावुक भइन्, ‘छुट्टै पहिचानको टिम बनिसकेको थियो, परिस्थितिले टिकिरहन सकेन। छाड्दा एकदमै नरमाइलो लागेको थियो।’

त्यही बेला उनलाई सशस्त्र प्रहरी बलको एपिएफ क्लबले टिममा भित्र्याउने प्रस्ताव राख्यो।

‘निरन्तर प्रशिक्षण हुने र भविष्य राम्रो हुने फिस्टेलका सरहरूकै सल्लाहमा एपिएफमा आवद्ध भएँ,’ सरस्वतीले भनिन्, ‘त्यो बेला १७ वर्षकी थिएँ।’

एपिएफमा उनी पहिलो रोजाइकी खेलाडी बनिन्। त्यसपछि उनले पछाडि फर्केर हेर्नुपरेको छैन। सरस्वती आवद्ध भएपछि एपिएफले पनि सफलता पाइरहेको छ। उपाधि जितेका प्रतियोगितामा सरस्वती नै उत्कृष्ट खेलाडी भइरहेकी छन्।

क्विक स्पाइक हान्ने सरस्वतीले एपिएफमा आफ्नो भूमिका परिवर्तन गरिन्, ओपन स्पाइक हान्छिन्।

क्लब करिअरमा सफल सरस्वती सन् २०१४ मा राष्ट्रिय टिममा प्रवेश गरिन्। नेपालमा आयोजित दक्षिण एसियाली आमन्त्रित भलिबल च्याम्पियनसिपमा माल्दिभ्सविरूद्ध मैत्रीपूर्ण खेलमा उनले पहिलोपटक टिमको जर्सी लगाइन्।

राष्ट्रिय टिममा परेपछि सरस्वतीले हात पारेको ठूलो सफलता बंगलादेशमा भएको सेन्ट्रल जोन भलिबल च्याम्पियनसिपको उपाधि जित्नु हो। नेपालले भलिबलमा पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय स्वर्ण जितेको खेलमा सरस्वतीको प्रदर्शन उच्च थियो।

नेपालमा भएको १३औं सागमा पनि उनको प्रदर्शन तारिफयोग्य थियो। यसबीच उनले जापानमा एकमहिने प्रशिक्षणको अवसर पाइन्। जापानको विश्वविद्यालयमा टिमबाट खेल्दा आत्मविश्वास बटुलेकी सरस्वतीले गत महिना माल्दिभ्सको महिला लिग खेलिन्। अन्तर्राष्ट्रिय लिगको यो पहिलो अनुभव थियो।

भविष्यमा अवसर आए अरू देशका लिग खेल्ने उनको इच्छा छ।

१२ वर्षसम्म खेलकुदबाट पर भाग्ने सरस्वतीका लागि भलिबल अहिले नसा हो।

‘भलिबलसँग यति नजिक छु, अब छाड्न सक्दिनँ,’ उनले हाँस्दै भनिन्,’भलिबल मेरो पहिलो माया हो। कहिलेकाहीँ घाइते भएर खेल्न नसक्दा र त्यही बेला अरु टिमले अग्रता लियो भने आफैं गएर खेलौं जस्तो लाग्छ। कुनै कारणवश खेल्न नपाउँद केही छुटिरहेको महशुस हुन्छ। नरमाइलो लाग्छ।’

क्विक स्पाइक हान्न छाडिसकेकी सरस्वतीलाई ब्लक नछुवाएर चार नम्बर जोनमा सट प्रहार गर्दा आनन्द आउँछ रे।

‘पहिलो कोर्टमै सर्ट दब्यो भने जोश बढ्छ, अर्कोपटक अझ मज्जाले हान्न मनलाग्छ,’ उनले भनिन्।

सरस्वतीलाई आफ्नो उचाइकै कारण नाम पनि अग्लो भएजस्तो लाग्छ। केटाकेटी बेला भने स्कुलमा जिस्क्याउँदा नरमाइलो लाग्थ्यो रे।

‘सबभन्दा अग्ली थिएँ, सबैले बाँस, लम्बू भन्थे। अहिले पनि कतिले ‘यति अग्ली छेस्, तैंले त ब्वाइफ्रेन्ड पनि पाउँदिन होलिस्’ भन्छन्,’ उनी सुनाउँछिन्।

उचाइको कुरा घरमा पनि भइरहन्छ। घर पुग्नेबित्तिकै उनी फित्ता लिएर आफ्नो दाइभाइअघि पुग्छिन्। भाइ ६ फिट र दाइ ५ फिट ११ इन्च अग्ला। सबभन्दा अग्ली उनी भनिदिन्छन्, ‘देख्यौ, केटीहरू उचाइमा पनि कम छैनन्।’

उचाइबाहेक उनलाई आफ्नो कुनै काममा सफलता नपाएसम्म लागिरहने बानी मनपर्छ रे। सायद यही बानीका कारण सरस्वतीको सफलताको ग्राफ उनको उचाइजस्तै अग्लो हुँदैछ।

तस्बिर : हाम्रो खेलकुदबाट साभार

गुरही पर्वको अवसरमा बिदा

थारु समुदायको गुरही पर्वको अवसरमा कैलालीको विभिन्न स्थानीय तहले भोलि सार्वजनिक बिदा दिएका छन् । धनगढी उपमहानगरपालिका, गोदावरी, गौरीगङ्गा नगरपालिका, कैलारी गाउँपालिका, बर्दगोरिया गाउँपालिका लगायतका स्थानीय तहले स्थानीय सरकारले सार्वजनिक बिदा दिएका हुन ।

थारु समुदायकाले शुक्रबार गुरही पर्व मनाउँदै छन् । सो पर्वको अवसरमा नगर क्षेत्रभरिका सरकारी कार्यालय, शैक्षिक संस्थाहरू एवम् सङ्घ संस्थामा स्थानीय सार्वजनिक बिदा दिइएको धनगढी उपमहानगरपालिका प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत नरेन्द्रबहादुर खातीले जानकारी दिनुभयो ।

यसैगरी, गोदावरी, गौरीगङ्गा नगरपालिका, कैलारी गाउँपालिका र बर्दगोरिया गाउँपालिकामा पनि सरकारी कार्यालय, शैक्षिक संस्था, बैङ्क तथा वित्तीय संस्था बन्द रहने पालिकाले जारी गरेको सूचनामा जनाइएको छ ।

अविनाश चौधरी/कैलाली

वरपीपलको रूखमुनि ‘बेपत्ता श्रीमान अर्थात् सगुनलाल चौधरीको याद’

दिनेश सुवेदी/नागरिक दैनिकबाट साभार
जंगलको बिचमा वरपीपलको रूखवरिपरि फूल फुलेको देखेपछि गोठालाहरू दंग परे। घनघोर जंगलको बिचमा रहेको अजंगको रूखमुनि ठुलो ढुंगामा पूजासमेत गरिएको अकल्पनीय दृश्यले त्यहाँ जाने स्थानीय आश्चर्यचकित परे। हाम्रो समाज न पर्‍यो। देख्नेले चियोचर्चा सुरु गरे।

एक महिला नित्य रूपमा बिहानै आएर वरको रूखमुनि राखिएको ढुंगामा जल, फूल चढाएर फर्कन्थिन्। यो खबर एक कान दुई कान मैदान गाउँभरि फैलियो। स्थानीय जगमोहनी थरूनीले उक्त रूखमुनि जलसँगै फूल चढाउने र सरसफाइ गर्ने गरेको थाहा भयो। घरपरिवारसमेत अनभिज्ञ यो दैनिकीले रूखसँगै जंगलको परिचय पनि फेरियो।

पञ्चायतकालमा थारू युवाहरू बँधुवा मजदुरी र कमैया प्रथाविरुद्ध आवाज उठाउन थाले। पछाडि पारिएको थारू समाजभित्रका इमानदार र मेहनती युवाले दाङबाट प्रकाशन हुने गोचाली पत्रिकामा लेख्न थाले।

२०२८ सालको पञ्चायतकालमा प्रकाशन हुने गोचाली पत्रिकामाथि प्रतिबन्ध लगाइयो। चेतनाको ज्वाला बाल्न जगमोहनीका पति सगुनलाल चौधरीले यही चौपारीमा बसेर थारूका कथा अनि चेतना र समाज जागरणका कुरा लेख्थे। उनी गोप्य रूपमा यहाँ आएर बस्ने-लेख्ने गरेको पत्नी जगमोहनीलाई मात्र थाहा थियो।

माओवादी द्वन्द्व चर्किरहँदा २०५८ पुस १२ मा तत्कालीन सरकारी सुरक्षाकर्मीले सगुनलाललाई बेपत्ता बनाएपछि पतिको यादमा उनले वरपीपलको रूखमुनि एउटा ठुलो ढुंगा राखेर जल र फूल चढाउन सुरु गरेकी हुन्।

पञ्चायतको विरोध गरेका कारण धनगढी जेलमा एक वर्ष बिताएर २०३१ सालमा गाउँ फर्किएपछि जगमोहनको पहलमा जनसेवा मावि स्थापना गरेर त्यहीं पढाउँदै समाजलाई चेतना फैलाउन सुरु गरेका थिए। छट्टु समाजका चलाख वर्ग श्रम शोषण गर्थे, त्यसविरुद्ध उनी आवाज निकाल्थे, जसको दुस्परिणाम उनी आज पनि बेपत्ता छन्।

‘बुबाको यादमा आमा यहाँ आउने गरेको परिवारलाई पनि थाहा थिएन। आमाले निरन्तर फूल र जल चढाउने यो ठाउँमा फूलको बगैंचा बनेछ। २०६६ मा म वनको अध्यक्ष बनेपछि स्मृति पार्क निर्माण सुरु गरिएको हो।’

जगमोहनीका छोरा निरञ्जनकुमार चौधरीले भने, ‘अहिले यो रूख स्मृति रूख भनेर चिनिन्छ। यहाँ धेरै परिवारले एकएकवटा ढुंगा ल्याएर राख्नुभएको छ। आफन्तको स्मरणमा यहाँ आएर जल र फूल चढाउनुहुन्छ।’

बारबर्दिया नगरपालिका-१० सेम्रहवामा रहेको कुम्भर अड्डा बेपत्ता योद्धा स्मृति पार्क यतिबेला पर्यटकको पर्खाइमा छ भने बेपत्ता परिवार आफन्तको अवस्था थाहा पाउने अपेक्षामा छ। ‘यही जंगलमा स्मृति रूखको अलिपर अर्को ठूलो मानवनिर्मित स्मारक छ, जहाँ बगैंचा, पोखरी अनि वनभोजस्थल पनि छ। स्मारकमा बेपत्ता हुँदाको समयको अवस्था चित्रण गरिएको छ।’ निरञ्जनले भने, ‘पीडित परिवार यहाँ आउँदा गर्व गर्छौं। के गर्दा, कुन अवस्थामा कस्ता मान्छे बेपत्ता पारियो त्यो सबै उल्लेख छ।’

नियालेर हेर्दा पढाउँदै गर्दा, हलो जोत्दै गर्दा, सुतेको समयमा बेपत्ता पारिएकाको बुट्टामार्फत चित्रण गरिएको देख्न सकिन्छ। ‘हरेक वर्ष ३० अगस्टमा बेपत्ता दिवसमा सबैले आफन्त सम्झन्छौं।’ १६ जना माओवादी र दुई सय ४२ सरकारी पक्षबाट गरी दुई सय ५८ जना बर्दियामा बेपत्ताको सूचीमा छन्।

३५ हेक्टर अर्थात् ५२ बिगाह क्षेत्रफलमा रहेको यो पार्कभित्र संग्रहालय, कोसेली घर, क्यान्टिनसमेत रहेको छ। प्रतिव्यक्ति प्रवेश शुल्क २० रूपैयाँ लिइने यहाँ निर्माण कार्य पहिलेदेखि सुरु भए पनि २०७४ सालदेखि पार्क भनेर चिनिन थालेको हो। पार्क व्यवस्थापनसमेत गर्दै आएका निरञ्जनका अनुसार यहाँ सरदर दैनिक ५०/६० जना आन्तरिक पर्यटक आउँछन्।

‘अरू जिल्लाका बेपत्ता परिवारका सदस्य आउँदा हामीकहाँ पनि यस्तै बनाइदिए हुन्थ्यो भन्छन्।’ उनले भने, ‘स्थानीय तह, प्रदेश र संघीय सरकारको सहयोग अनि समुदाय र बेपत्ता परिवारहरूको अग्रसरतामा पार्कलाई यो रूपमा ल्याउन सफल भएको हो।’

महिला, शान्ति र र सुरक्षासम्बन्धी दोस्रो राष्ट्रिय कार्ययोजना सम्पन्न गर्न सरकारले राष्ट्रसंघमा हस्ताक्षर गरेपछि उक्त कार्ययोजना सफल बनाउन नागरिक आवाज ललितपुरको आयोजनामा नेपालगञ्जमा सम्पन्न प्रशिक्षक प्रशिक्षण तालिमका सहभागीहरूले उक्त पार्कमा पुगेपछि द्वन्द्वपीडितको मागका आधारमा यस्ता प्रकृतिका स्मृतिहरूको आवश्यकता रहेको बताएका थिए।

कैलालीको धनगढीमा शुक्रबार ‘गुरही’ मनाइने

पश्चिम नेपालका तराई क्षेत्रमा बसोबास गर्दै आएको थारु समुदायले परापूर्वकालदेखि मनाउँदै आएको ‘गुरही’ पर्व मनाउने तयारी थालेको छ। कैलालीमा पनि यो पर्व मनाउन तयारी तीव्र पारिएको छ।

सखी सञ्जाल कैलाली, थारु कल्याणकारिणीसभा धनगढी नगर समिति, राष्ट्रिय थारु कलाकार मञ्च प्रदेश समिति, थारु महिलासभा कैलाली, थारु महिला सञ्जाल धनगढी लगायतको संयुक्त आयोजनामा यही साउन २५ गते धनगढीको क्याम्पस चोकमा धुमधामसँग पर्व मनाउने तयारी थालिएको सखि सञ्जाल कैलालीका कार्यबाहक संयोजक कालीमैया चौधरीले जानकारी दिइन्।

त्यस्तै धनगढीका विभिन्न गाउँठाउँमा पनि सामूहिकरूपमा उक्त पर्व मनाउन थारु समुदाय जुटेको छ। थारु सामुदायभित्रको सांस्कृतिक विविधतालाई संरक्षण सम्वर्द्धन गरिने उद्देश्यले गुरही पर्व मनाउने गरिएको संयोजक चौधरीले बताइन्।

‘विशेष गरी “गुरही”एक प्रकारको कीराको नाम हो, यस कीरालाई नेपाली भाषामा ‘गाईनेकीरा’ भन्ने गरिन्छ, गर्मीयाममा गाउँघरमा व्याप्त दूषित किटाणु तथा लामखुट्टेलाई आफ्नो आहारा बनाई यस कीराले वातावरण सरसफाइमा टेवा पुर्‍याएको हुन्छ,’ उनले भनिन्, ‘यसै गुरहीको प्रतिकका रूपमा बालबालिका तथा दिदीबहिनीले लुगाको गुडीया बनाइ गाउँको दक्षिणपट्टिको चोकमा सेलाउने (असरैना) गर्छन्। पुरुषहरू सेलाएको गुडीयालाई लठ्ठी आकारको सोताले पिट्ने र गाउँभरिको रोगव्याध तथा नराम्रो चिज लैजा भनेर जोरले चिच्याउने चलन छ।’

गुरही सेलाउने काम सकिए पश्चात गुरहीसँग ल्याएको गेडागुडी तथा भुजा एकापसमा बाँडी खाने, खुवाउने र नाचगान गरी रमाइलो गर्ने चलन छ। यसर्थ यस पर्वलाई जनस्वास्थ्यसँग पनि जोडेर हेर्ने गरिएको छ। यस पर्वलाई रोगव्याधी निर्मूल गर्ने पर्वको रुपमा पनि लिने गरिएको छ। यो पर्व थारु समुदायले लामो समयदेखि धनगढीको गुरही चोक (क्याम्पस रोड) मा भव्यताका साथ मनाउँदै आएको राष्ट्रिय थारु कलाकार मञ्च प्रदेश समितिका कोषाध्यक्ष राजु चौधरीले बताए। यसवर्ष पनि गुरही पर्व विगतभन्दा अलि फरक ढङ्गले सिर्जनात्मक कार्य गरी मनाउने तयारी गरिएको उनले बताए।

थारू समुदायमा गुरही पर्व बालबालिकालगायत सबैले हर्षोउल्लासका साथ मनाउने गरिएको छ। यसर्थ यसवर्ष थारु समुदायले मनाउने गरिएको गुरही पर्व श्रावण शुक्ल पञ्चमी (नाग पञ्चमी) का दिन अर्थात् यही साउन २५ गते पर्न गएकाले उक्त दिन धनगढी उपमहानगरपालिकाले यहाँ सार्वजनिक बिदा दिएको छ।