उच्च शिक्षा हासिल गरेपछि राम्रो जागिर पाउने, आर्थिक रूपमा आत्मनिर्भर बन्ने र परिवारको जिम्मेवारी सम्हाल्ने सपना बोकेका चीनका लाखौँ युवाका लागि अहिले विश्वविद्यालयको डिग्री अपेक्षित भविष्यको सुनिश्चितता बन्न सकेको छैन। वर्षौँको अध्ययनपछि पनि रोजगारी नपाउने, सयौँ ठाउँमा आवेदन दिँदा जवाफसमेत नपाउने र न्यून पारिश्रमिकमा काम गर्नुपर्ने अवस्थाले युवा पुस्तामा निराशा बढाएको छ।

चीनमा हरेक वर्ष विश्वविद्यालयबाट उत्तीर्ण हुने विद्यार्थीको संख्या बढिरहेको छ। तर, उनीहरूलाई समेट्न सक्ने रोजगारीका अवसर सोही अनुपातमा विस्तार हुन सकेका छैनन्। फलस्वरूप उच्च शिक्षा हासिल गरेका युवासमेत लामो समयसम्म बेरोजगार बस्नुपर्ने अवस्था सिर्जना भएको छ।

चीनको राष्ट्रिय तथ्यांक विभागले सार्वजनिक गरेको तथ्यांकअनुसार सन् २०२६ को सेप्टेम्बरमा १६ देखि २४ वर्ष उमेर समूहका, अध्ययनरत विद्यार्थीबाहेकका युवाको बेरोजगारी दर १८ प्रतिशत पुगेको छ। अगस्टमा यो दर १८.९ प्रतिशत थियो। एक महिनाको अवधिमा बेरोजगारी दर केही घटे पनि यसले युवा पुस्ताले भोगिरहेको रोजगारीको संकट समाधान भएको संकेत गर्दैन।

सन् २०२६ मा चीनका विश्वविद्यालयबाट करिब एक करोड २७ लाख विद्यार्थी स्नातक हुँदै श्रम बजारमा प्रवेश गर्ने अनुमान छ। अघिल्लो वर्षको तुलनामा यो संख्या करिब चार लाख ८० हजारले बढी हो। ठूलो संख्यामा नयाँ जनशक्ति रोजगारीको खोजीमा निस्कँदा सीमित अवसरका लागि प्रतिस्पर्धा झन् तीव्र बनेको छ।

यो संकट केवल बेरोजगारीको तथ्यांकमा सीमित छैन। यसले उच्च शिक्षाप्रतिको अपेक्षा, पारिवारिक आर्थिक अवस्था, युवाको जीवनशैली र चीनको समग्र उपभोग अर्थतन्त्रमाथि समेत प्रश्न खडा गरेको छ।

बेरोजगारीको तथ्यांकले देखाएको चुनौती

चीनमा युवा बेरोजगारीको समस्या पछिल्ला वर्षमा निरन्तर चर्चामा छ। उपलब्ध तथ्यांकअनुसार सन् २०२६ को जुनमा युवा बेरोजगारी दर १४.९ प्रतिशत रहेकामा जुलाईमा बढेर १७.९ प्रतिशत पुगेको थियो। अगस्टमा यो दर १८.९ प्रतिशतसम्म उक्लियो। सेप्टेम्बरमा भने केही घटेर १८ प्रतिशतमा झरेको छ।

यद्यपि, सेप्टेम्बरको बेरोजगारी दर सन् २०२४ को जनवरीदेखि संशोधित उमेर समूहका आधारमा तथ्यांक सार्वजनिक गर्न थालेयताका सोही महिनाका दरमध्ये सबैभन्दा उच्च रहेको बताइएको छ।

तुलनात्मक रूपमा २५ देखि २९ वर्ष उमेर समूहको बेरोजगारी दर सेप्टेम्बरमा ७.४ प्रतिशत थियो। ३० देखि ५९ वर्ष उमेर समूहमा यो दर ३.९ प्रतिशत रहेको थियो। समग्र सहरी बेरोजगारी दर भने ५.२ प्रतिशत थियो।

यी तथ्यांकले रोजगारीको समस्या सबै उमेर समूहमा समान रूपमा फैलिएको छैन भन्ने देखाउँछन्। विशेषगरी अध्ययन पूरा गरेर श्रम बजारमा प्रवेश गर्ने युवाले कठिन प्रतिस्पर्धाको सामना गरिरहेका छन्।

गर्मी बिदाको समयमा विश्वविद्यालयबाट ठूलो संख्यामा विद्यार्थी उत्तीर्ण हुने भएकाले रोजगारी खोज्ने युवाको संख्या एकैपटक बढ्छ। त्यसपछि केहीले काम पाउँदै जाँदा बेरोजगारी दरमा सामान्य गिरावट आउन सक्छ। तर, एक महिनाको तथ्यांकमा आएको सुधारले श्रम बजारको आधारभूत समस्या समाधान भएको प्रमाणित गर्दैन।

चीनले सन् २०२३ देखि युवा बेरोजगारीको तथ्यांक गणना गर्ने पद्धतिमा परिवर्तन गरेको थियो। संशोधित पद्धतिमा अध्ययनरत विद्यार्थीलाई बेरोजगारीको मुख्य तथ्यांकबाट अलग राखिएको छ। त्यसअघि सन् २०२३ को जुनमा युवा बेरोजगारी दर २१.३ प्रतिशत पुगेपछि यस विषयमा व्यापक सार्वजनिक बहस भएको थियो।

तथ्यांक गणना गर्ने पद्धतिले बेरोजगारीको वास्तविक अवस्थालाई कसरी प्रस्तुत गर्छ भन्ने प्रश्न पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ। सक्रिय रूपमा जागिर नखोजिरहेका व्यक्ति बेरोजगारको गणनामा नपर्न सक्छन्। त्यस्तै, केही घण्टा वा न्यून पारिश्रमिकमा काम गरिरहेका व्यक्ति रोजगारीमा रहेको वर्गमा पर्न सक्छन्, चाहे उनीहरूको आम्दानीले आधारभूत आवश्यकता पूरा गर्न नसकोस्।

यसकारण बेरोजगारी दरमा आएको गिरावटलाई मात्र आधार बनाएर युवाको आर्थिक अवस्था सुधारिएको निष्कर्ष निकाल्न सकिँदैन।

डिग्री छ, तर काम पाउन अनुभव चाहिन्छ

चीनका स्नातकले भोगिरहेको अर्को समस्या हो—रोजगारीका लागि आवश्यक योग्यता र रोजगारदाताले खोज्ने अनुभवबीचको अन्तर।

द इपोच टाइम्समा प्रकाशित विवरणअनुसार ग्वाङ्सी प्रान्तको युलिनका गुई के नामका एक स्नातकले सहरी क्षेत्रमा प्रवेश तहका धेरै रोजगारीमा मासिक दुई हजारदेखि तीन हजार युआनसम्म मात्रै आधारभूत पारिश्रमिक प्रस्ताव गरिने बताएका छन्।

उनका अनुसार रोजगारदाताले प्रारम्भिक तहका पदमा समेत पहिलेको कार्यअनुभव खोज्ने गरेका छन्। यसले भर्खरै विश्वविद्यालयबाट उत्तीर्ण भएका युवालाई रोजगारी पाउन थप कठिन बनाएको छ। अनुभव नभएकै कारण काम नपाउने र काम नपाएकै कारण अनुभव हासिल गर्न नसक्ने विरोधाभासमा युवा फसिरहेका छन्।

गुईका अनुसार उनका धेरै सहपाठी घरमै बसिरहेका छन्। उनीहरूमध्ये एक–दुई जनाले मात्र काम पाएका छन्। आफू पनि आर्थिक आवश्यकताका लागि अभिभावकमाथि निर्भर रहनुपरेको उनले बताएका छन्।

यो समस्या स्नातक तहमा मात्र सीमित छैन। तियान्जिनकी याङ मियाओ नामकी विद्यावारिधि उपाधि प्राप्त एक महिलाले समेत छ महिनासम्म रोजगारी खोज्दा काम पाउन नसकेको बताएकी छन्। उच्च शैक्षिक योग्यता भए पनि कार्यअनुभवको अभावले रोजगारी पाउन कठिन भएको उनको भनाइ छ।

यी अनुभवले एउटा गम्भीर प्रश्न उठाउँछन्, यदि उच्च शैक्षिक योग्यता हासिल गरेका व्यक्तिले समेत आफ्नो अध्ययनअनुसारको काम पाउन सक्दैनन् भने शिक्षामा गरेको लगानीको प्रतिफल कसरी सुनिश्चित हुन्छ?

अर्कोतर्फ, कम्प्युटर विज्ञानका एक स्नातकले विश्वविद्यालयले आफ्ना स्नातकको रोजगारीसम्बन्धी तथ्यांक गलत रूपमा प्रस्तुत गरेको आरोपसमेत लगाएका छन्। उक्त आरोप स्वतन्त्र रूपमा पुष्टि भएको छैन। तर, संस्थाले सार्वजनिक गर्ने रोजगारीसम्बन्धी विवरण र स्नातकले व्यक्तिगत रूपमा अनुभव गर्ने वास्तविकताबीच अन्तर हुन सक्ने आशंकालाई यसले उजागर गर्छ।

अभिभावकमाथि बढ्दो आर्थिक भार

रोजगारीको संकटले युवालाई मात्र प्रभावित गरेको छैन। उनीहरूको शिक्षादीक्षामा वर्षौँदेखि लगानी गर्दै आएका परिवारसमेत आर्थिक र मानसिक दबाबमा परेका छन्।

चीनमा धेरै अभिभावकले छोराछोरीको शिक्षाका लागि ठूलो खर्च गर्छन्। विश्वविद्यालयको पढाइ पूरा गरेपछि सन्तान आत्मनिर्भर हुने र परिवारको आर्थिक बोझ कम हुने अपेक्षा गरिन्छ। तर, स्नातकपछि पनि लामो समयसम्म रोजगारी नपाउँदा अभिभावकले नै आवास, खानपान र दैनिक आवश्यकताको खर्च बेहोर्नुपर्ने अवस्था आएको छ।

द इपोच टाइम्समा प्रकाशित विवरणअनुसार सेन्जेनमा वातावरणीय डिजाइन अध्ययन गरेकी एक स्नातककी आमाले छोरीले काम पाउन नसकेको र आंशिक समयको रोजगारीसमेत जुटाउन कठिन भएको बताएकी छन्। छोरीको भविष्यबारेको अनिश्चितताले आफूलाई चिन्तित बनाएको उनको भनाइ छ।

रोजगारी नपाउँदा आम्दानीको स्रोत मात्र गुम्दैन, युवाको स्वतन्त्र जीवन सुरु गर्ने योजना पनि पछाडि धकेलिन्छ। घरबाट अलग बस्ने, घरजग्गा किन्ने, विवाह गर्ने र परिवार स्थापना गर्ने निर्णय प्रभावित हुन्छन्।

यसले अर्थतन्त्रमा समेत असर पार्न सक्छ। युवाको आम्दानी नहुँदा उनीहरूको उपभोग क्षमता कमजोर हुन्छ। खर्च गर्ने क्षमता घटेपछि वस्तु तथा सेवाको मागमा समेत दबाब पर्न सक्छ। घरेलु माग बढाउने चुनौती सामना गरिरहेको चीनका लागि यो अर्को चिन्ताको विषय हो।

‘लेटिङ फ्ल्याट’ : महत्त्वाकांक्षाबाट पछि हट्दै युवा

चीनमा युवा पुस्ताको निराशा बुझाउन ‘लेटिङ फ्ल्याट’ अर्थात् न्यून महत्त्वाकांक्षासहितको जीवनशैली भन्ने शब्दावली प्रयोग हुने गरेको छ।

यसले तीव्र प्रतिस्पर्धा, कामको दबाब र आर्थिक सुरक्षाको अनिश्चितताबाट टाढा रहन चाहने युवाको प्रवृत्तिलाई जनाउँछ। यस्तो जीवनशैली अपनाउने व्यक्तिले करिअरमा तीव्र प्रगति गर्ने, घरजग्गा किन्ने, विवाह गर्ने वा सन्तान जन्माउनेजस्ता सामाजिक अपेक्षालाई कम प्राथमिकता दिन सक्छन्।

यसको अर्थ सबै बेरोजगार युवा जानाजानी प्रतिस्पर्धाबाट बाहिरिएका छन् भन्ने होइन। तर, निरन्तर मेहनत गर्दा पनि अपेक्षित उपलब्धि हासिल गर्न नसक्ने अवस्थाले उनीहरूमा भविष्यप्रतिको दृष्टिकोण बदलिरहेको संकेत यसले दिन्छ।

सन् २०२३ मा पेकिङ विश्वविद्यालयको नेसनल स्कुल अफ डेभलपमेन्टकी सहप्राध्यापक झाङ दान्दानले प्रस्तुत गरेको एक अध्ययनले युवा बेरोजगारीको अवस्था आधिकारिक तथ्यांकले देखाएभन्दा फरक हुन सक्ने तर्क गरेको थियो।

उनको अनुमानअनुसार काम नगर्ने र सक्रिय रूपमा रोजगारी पनि नखोज्ने युवालाई समेत फराकिलो गणनामा समेटिएको भए युवा बेरोजगारी दर ४६.५ प्रतिशतसम्म पुग्न सक्थ्यो। यस अनुमानमा श्रम बजारबाहिर रहेका करिब एक करोड ६० लाख युवालाई समेटिएको थियो।

तर, यो आधिकारिक बेरोजगारी दर होइन। फरक परिभाषा र गणना पद्धतिमा आधारित अनुसन्धानको अनुमान हो। यद्यपि, यसले बेरोजगारीको वास्तविक प्रभाव बुझ्न आधिकारिक तथ्यांकसँगै श्रम बजारबाहिर रहेका युवाको अवस्थासमेत अध्ययन गर्नुपर्ने आवश्यकता देखाउँछ।

कृत्रिम बुद्धिमत्ताले थपेको अनिश्चितता

चीनका स्नातकले सामना गरिरहेको रोजगारीको संकट यस्तो समयमा गहिरिएको छ, जतिबेला कृत्रिम बुद्धिमत्ता र स्वचालनले काम गर्ने परम्परागत तरिकामा परिवर्तन ल्याइरहेका छन्।

सफ्टवेयर विकास, डिजाइन र विभिन्न व्यावसायिक सेवामा कृत्रिम बुद्धिमत्ताको प्रयोग बढ्दै जाँदा प्रवेश तहका केही कामको प्रकृति परिवर्तन हुन थालेको छ। पहिले नयाँ कर्मचारीलाई दिइने सामान्य तथा दोहोरिने प्रकृतिका काम अहिले प्रविधिको सहायताबाट गर्न सम्भव हुँदै गएको छ।

साउथ चाइना मर्निङ पोस्टमा प्रकाशित एक विवरणअनुसार तियान्जिनमा सफ्टवेयर इन्जिनियरिङ अध्ययन गरेकी झाङ लिनले रोजगारी खोज्ने क्रममा सेन्जेनका रोजगारदाता र भर्ना अधिकारीलाई सयभन्दा बढी आवेदन तथा सन्देश पठाएकी थिइन्। तर, उनले थोरै मात्र जवाफ पाएको बताएकी छन्।

यसले नयाँ स्नातकले सामना गरिरहेको कठिनाइलाई देखाउँछ। तर, युवा बेरोजगारीको सम्पूर्ण कारण कृत्रिम बुद्धिमत्ता मात्र होइन। समग्र आर्थिक गतिविधि, व्यावसायिक विश्वास, कम्पनीको विस्तारसम्बन्धी निर्णय र उपलब्ध रोजगारीको संख्याले पनि महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्छन्।

कृत्रिम बुद्धिमत्ताले केही नियमित कामको आवश्यकता घटाउन वा तिनलाई नयाँ स्वरूप दिन सक्छ। त्यसबाट रोजगारदाताले अनुभवी र विशिष्ट सीप भएका कर्मचारीलाई प्राथमिकता दिन सक्ने सम्भावना रहन्छ। तर, नयाँ कर्मचारीले आफ्नो अनुभव र सीप विकास गर्ने अवसर कहाँबाट पाउने भन्ने प्रश्न पनि उठ्छ।

प्रविधिको विकाससँगै रोजगारीको स्वरूप बदलिँदा शिक्षा प्रणालीलाई श्रम बजारको आवश्यकताअनुसार अनुकूल बनाउनु झन् आवश्यक हुन्छ। अन्यथा, विश्वविद्यालयले उत्पादन गर्ने जनशक्ति र रोजगारदाताले खोज्ने सीपबीचको अन्तर थप फराकिलो हुन सक्छ।

वैकल्पिक रोजगारीको विस्तार र त्यसका सीमा

औपचारिक रोजगारी पाउन कठिन भएपछि चीनमा केही युवाले लचिलो तथा अनौपचारिक कामलाई विकल्पका रूपमा रोजिरहेका छन्।

चाइना न्यु इम्प्लोयमेन्ट फर्म्स रिसर्च सेन्टरले जुनमा सार्वजनिक गरेको एक प्रक्षेपणअनुसार सन् २०२६ मा लचिलो रोजगारीमा संलग्न व्यक्तिको संख्या ३२ करोड पुग्न सक्छ। यो कुल रोजगारीको ४० प्रतिशतभन्दा बढी हुने अनुमान छ।

रोयटर्सले जुलाईमा प्रकाशित गरेको विवरणमा कमजोर माग, घरजग्गा क्षेत्रको मन्दी, उत्पादन क्षेत्रमा स्वचालन र कृत्रिम बुद्धिमत्ताको बढ्दो प्रयोगबाट प्रभावित कामदारले वैकल्पिक रोजगारीका क्षेत्रतर्फ जाने गरेको उल्लेख गरेको थियो।

लचिलो रोजगारी भन्नाले विभिन्न प्रकारका काम र सम्झौतालाई समेट्छ। त्यसैले यसमा संलग्न सबै व्यक्ति बेरोजगार वा असुरक्षित रोजगारीमा छन् भन्न मिल्दैन। कतिपयका लागि यस्तो काम आम्दानीको राम्रो माध्यम बन्न सक्छ। तर, कतिपयले अनिश्चित आम्दानी, सीमित सुविधा र औपचारिक श्रम सम्झौताविनाको अवस्थासमेत सामना गर्नुपर्ने हुन सक्छ।

विश्वविद्यालयबाट उत्तीर्ण भएका युवाका लागि यस्तो रोजगारीले तत्काल आम्दानीको आवश्यकता पूरा गर्न मद्दत गर्न सक्छ। तर, उनीहरूले अध्ययन गरेको विषयअनुसारको स्थायी काम पाउने अवसर सुनिश्चित नहुन सक्छ।

त्यसैले रोजगारीमा रहेका व्यक्तिको संख्या बढ्नु मात्र पर्याप्त हुँदैन। कामको गुणस्तर, पारिश्रमिक, सामाजिक सुरक्षा र भविष्यमा करिअर विकास गर्न सकिने सम्भावनालाई पनि उत्तिकै महत्त्व दिनुपर्छ।

सरकारी प्रयास कति प्रभावकारी होलान्?

चीन सरकारले स्नातकलाई रोजगारी उपलब्ध गराउने उद्देश्यले विभिन्न कार्यक्रम अघि सारेको छ। सन् २०२६ को मार्चमा सरकारले निजी कम्पनी, उन्नत उत्पादन क्षेत्र, आधुनिक सेवा क्षेत्र, तालिम कार्यक्रम र इन्टर्नसिपमार्फत स्नातकको भर्ती बढाउन सहयोग गर्ने घोषणा गरेको थियो।

त्यस्तै, अगस्टमा मानव संसाधन तथा सामाजिक सुरक्षा मन्त्रालय, चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीको केन्द्रीय सामाजिक कार्य विभाग र नागरिक मामिला मन्त्रालयले सहरी तथा ग्रामीण समुदायमा स्नातकका लागि रोजगारीका अवसर विस्तार गर्नेसम्बन्धी परिपत्र जारी गरेका थिए।

यसअन्तर्गत ज्येष्ठ नागरिक तथा बालबालिकाको सेवासम्बन्धी काम, जोखिममा रहेका समूहलाई सहयोग र मनोसामाजिक परामर्शजस्ता क्षेत्रमा स्थानीयस्तरका पदमा भर्ती विस्तार गर्ने योजना समावेश थियो।

सरकारका आठ निकायले सन् २०२६ को मेदेखि डिसेम्बरसम्म सञ्चालन हुने ‘राष्ट्रिय भर्ती अभियान’ पनि अघि बढाएका छन्। यसको उद्देश्य स्नातक तथा रोजगारीका लागि प्राथमिकतामा रहेका अन्य समूहलाई काममा जोड्न रोजगारदातालाई प्रोत्साहित गर्नु हो।

यी कार्यक्रमले रोजगारीको समस्या समाधान गर्न सरकारको चासो देखाउँछन्। तर, भर्ती अभियान सञ्चालन गर्नु र दीर्घकालीन, पर्याप्त पारिश्रमिक भएको रोजगारी सिर्जना गर्नु फरक विषय हुन्।

सरकारी कार्यक्रमले केही युवालाई काममा जोड्न सक्छ। तर, हरेक स्नातकले आफ्नो शैक्षिक योग्यता र सीपअनुसारको रोजगारी पाउने अवस्था सिर्जना गर्न पर्याप्त अवसर आवश्यक हुन्छ। यसका लागि निजी क्षेत्रको विस्तार, व्यावसायिक विश्वासमा सुधार र अर्थतन्त्रमा माग बढ्नु पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ।

स्थानीय तहमा नयाँ पद सिर्जना गर्न निरन्तर खर्च आवश्यक पर्छ। अर्कोतर्फ, निजी कम्पनीको भर्ती क्षमता व्यावसायिक अवस्था र भविष्यको मागप्रतिको अपेक्षामा निर्भर हुन्छ। त्यसैले प्रशासनिक लक्ष्य र भर्ती अभियान मात्रले समस्या पूर्ण रूपमा समाधान गर्ने सुनिश्चितता हुँदैन।

शिक्षा र रोजगारीबीचको सम्बन्धमा पुनर्विचार आवश्यक

चीनको स्नातक बेरोजगारी संकटलाई विश्वविद्यालयबाट उत्तीर्ण हुने विद्यार्थीको संख्या बढेको परिणामका रूपमा मात्र बुझ्नु पर्याप्त हुँदैन। यसको केन्द्रमा अर्थतन्त्रले सिर्जना गर्ने रोजगारी, शिक्षाबाट हासिल हुने सीप र रोजगारदाताको आवश्यकताबीचको सम्बन्ध छ।

एकातिर विश्वविद्यालयले ठूलो संख्यामा स्नातक उत्पादन गरिरहेका छन्। अर्कोतिर, रोजगारदाता कम्पनीहरू नयाँ कर्मचारी भर्ना गर्न सतर्क छन्। प्रवेश तहका पदमा समेत अनुभव खोज्ने प्रवृत्ति र प्रविधिका कारण कामको प्रकृतिमा आएको परिवर्तनले नयाँ जनशक्तिका लागि अवसर सीमित बनाउन सक्छ।

यस्तो अवस्थामा शिक्षाको गुणस्तर सुधार गर्नु, व्यावहारिक सीप विकास गर्नु, विश्वविद्यालय र उद्योगबीचको सम्बन्ध बलियो बनाउनु तथा नयाँ स्नातकलाई कार्यअनुभव हासिल गर्ने अवसर उपलब्ध गराउनु आवश्यक हुन्छ।

त्यससँगै रोजगारीको संख्या मात्र होइन, कामको गुणस्तर र पारिश्रमिकमा समेत ध्यान दिनुपर्छ। न्यून पारिश्रमिक, अस्थिर काम र सामाजिक सुरक्षाको अभावका कारण युवा आत्मनिर्भर बन्न नसक्ने अवस्था रहेसम्म रोजगारीमा देखिने सुधारको प्रभाव सीमित हुन सक्छ।

चीनको अनुभवले उच्च शिक्षाको विस्तार आफैँमा आर्थिक सुरक्षाको प्रत्याभूति होइन भन्ने देखाएको छ। शिक्षा हासिल गर्नु र त्यसलाई उपयुक्त रोजगारीमा रूपान्तरण गर्न सक्नु फरक चुनौती हुन्।

निष्कर्ष : डिग्रीले मात्र भविष्य सुनिश्चित गर्दैन

चीनको युवा बेरोजगारी दर सेप्टेम्बरमा केही घटेर १८ प्रतिशतमा झरे पनि समस्या समाधान भएको छैन। सन् २०२६ मा करिब एक करोड २७ लाख स्नातक श्रम बजारमा प्रवेश गर्ने अनुमानसँगै रोजगारीका अवसर र उपलब्ध जनशक्तिबीचको असन्तुलन अझ महत्त्वपूर्ण चुनौती बनेको छ।

कमजोर घरेलु माग, व्यावसायिक अनिश्चितता, प्रवेश तहका पदमा बढ्दो प्रतिस्पर्धा र कृत्रिम बुद्धिमत्ताको प्रभावले युवा पुस्ताको रोजगारी खोज्ने यात्रा कठिन बनाएका छन्। यसको असर उनीहरूको आम्दानीमा मात्र सीमित छैन; पारिवारिक आर्थिक अवस्था, स्वतन्त्र जीवन सुरु गर्ने योजना र समग्र उपभोग क्षमतामा समेत परेको छ।

सरकारी भर्ती अभियान र वैकल्पिक रोजगारीले केही राहत दिन सक्छन्। तर, दीर्घकालीन समाधानका लागि अर्थतन्त्रमा पर्याप्त रोजगारी सिर्जना गर्नु, शिक्षालाई श्रम बजारको आवश्यकतासँग जोड्नु र युवाले आफ्नो सीपअनुसारको काम पाउने वातावरण बनाउनु आवश्यक छ।

अन्ततः चीनको चुनौती विश्वविद्यालयबाट कति विद्यार्थी उत्तीर्ण हुन्छन् भन्ने मात्र होइन। उनीहरूले हासिल गरेको ज्ञान र सीपलाई सम्मानजनक रोजगारी, पर्याप्त आम्दानी र सुरक्षित भविष्यमा रूपान्तरण गर्न अर्थतन्त्र कति सक्षम छ भन्ने हो। यही प्रश्नको जवाफले चीनका लाखौँ युवाले उच्च शिक्षाबाट गरेको अपेक्षा पूरा हुन्छ कि हुँदैन भन्ने निर्धारण गर्नेछ।